The Messenger – part 1

احاديثي گهربار  از  حضرت  محمدعلي رضايي (ع) :

.

-  بدبخت ترين مردم كساني هستند  كه به بدبختي و ناداني خويش افتخار مي كنند .

.

-  آسان ترين راه  ، هميشه باور كردن  چيزهايي است كه با چشم ديده مي شوند .

.

-  بزرگترين  مشكل ما  ناداني و بزرگترين دشمن ما  تحجر ، تعصب  و  خشك مغزي است .

.

-   محكم ترين و نفوذ ناپذيرترين  حصار ،  حصار افكار احمقانه است. كه يك احمق آن را

به دور خود و اطرافيانش مي پيچد و هرچه حيطه قدرت آن احمق بيشتر باشد ، افراد

گرفتار در حصار  نيز بيشتر خواهند بود.

The Revolver

اي دنيا

تو كه اينگونه  مي چرخي  و مي چرخاني

و از اين چرخشت هيچ امان نيست

بدان كه هيچ چرخيدني جاودانه نيست

……

(( پس بچرخ تا بچرخيم ))

Return of The Passenger

تا چندي پيش هر وقت غمگين ميشدم  شعري به ذهنم ميرسيد و اينجا
مي نوشتم  (با سانسور) ،  ولي حالا نميدونم چرا ديگه حتي اينطوري هم
نميشم. گويا از حال خودم خبر ندارم …

—————————————————————–

مدتي پيش نوشتم كه زمين گرد است و به دور خورشيد مي چرخد. اما
كليساي كاتوليك به خشم آمدند و غش و ضعف كردند و ناله ها سر دادند
و فرياد ها بر آوردند و  دردسرهاي فراوان ايجاد شد…
و من صلاح ديدم كه سكوت كنم. و چون با سكوت نيز راضي نمي شوند
مجبورم  بنويسم و اعتراف كنم كه  نظر آنها را پذيرفته ام. يعني  بايد
بگويم كه زمين مسطح است و خورشيد به دور آن مي چرخد …

از جانم نمي ترسم ، از تنهايي نيز نمي هراسم زيرا  مرده را چه باك از
مرگ و غريبه را چه باك از تنهايي ؟
ويرانه را ترسي از سيل در دل نيست.
اما اينگونه نبايد جان به هدر داد ، گاهي سكوت ، گوياترين فرياد است و
من اينك اينگونه فرياد مي زنم…

—————————————————————-

امشب كه به  وردپرس وارد شديم، در داشبورد خود يك عبارت جالب توجه
ديديم :

Top Searches:

(( سفرکرده,  مسافر,  شعری که نهایت غمگینی توی آن باشد ))

گويي گوگل  ما را خوب درك مي كند و مراجعينش را به درستي به اينجا
رهنمون مي سازد تا فيض كثير برند.  و ما نيز اعلام مي كنيم كه گوگل را
درك كرده  و از اين درك متقابل بسيار به خود مي باليم زيرا كه  جناب گوگل

Page Rank ما را به عدد 3 افزايش داده است.

كه بسيار باعث خشنودي و شادي خاطر مباركمان شد.
باشد كه رستگار شوند …

————————————————————-

در اين مدت كه نبودم وبلاگ هاي همتون رو مي خوندم. ولي كامنت
نمي نوشتم چون حرفي براي گفتن نداشتم.
از دوستان عزيزي كه به ياد من بودند واقعا ممنونم ، و بايد بگم كه يكي از
دلايل مهمي كه باعث شد دوباره بنويسم  بي شك  لطف شما عزيزان بود.

ببخشيد كه طولاني شد…

In The Line of Fire

عاشاقانه نوشتيم ،  دلمان سوخت .

از احساساتمان نوشتيم ، زبانمان سوخت .

از گذشته ها نوشتيم ،  عده اي دلشان سوخت .

از آن دنيا نوشتيم ، عده اي وجدانشان سوخت .

سياسي نوشتيم ، عده اي از شنيدن حقايقي كه عمري از مواجهه با

آن فرار مي كردند سوختند و اعصاب و روان ما را نيز  سوزاندند …

.

از هرچه و هركس  و هركجا  كه نوشتيم ،  چيزي و كسي  در جايي سوخت.

مي ترسيم اگر به نوشتن ادامه دهيم  كل جهان آتش بگيرد و تقصيرش را به

گردن ما بياندازند !

و اگر ننويسيم و نگوئيم و خاموش شويم ،  روحمان خواهد سوخت …

مانده ايم چه كنيم …

I Miss You Liberty

در بهار آزادي …

جاي آزادي  به شدت  خالي است